บทความเกี่ยวกับ “การศึกษาเรียนรู้”

คุณยายยอดนักเขียน

1453709377739

หลายสิ่งหลายอย่างในโลกนี้อาจมีวันหมดอายุ แต่ ‘ความฝัน’ ไม่เคยเป็นเช่นนั้น

ขอแนะนำให้รู้จักคุณยายชาวจีนนาม ‘เจียง ซู่ เหม่ย’ ผู้ซึ่งบรรลุความฝันในยามเยาว์วัยของเธอ ด้วยการฝึกหัดอ่านเขียนหนังสือด้วยตัวเองเมื่ออายุ 60 และก้าวเป็นนักเขียนเต็มตัวในวัย 70 ปี !

‘เจียง ซู่ เหม่ย’ เกิดที่เมืองชางตง ประเทศจีน คุณพ่อและพี่ชายของเธอได้รับการศึกษาในระดับดี บ้านของเธอเปิดโรงเรียนสอนหนังสืออยู่ในหมู่บ้าน แต่ด้วยสถานการณ์การเมืองที่เปลี่ยนแปลงของประเทศจีนทำให้ครอบครัวต้องถูกยึดทรัพย์ แตกแยกไปคนละทิศละทาง ในปี 1960 เจียง ซู่ เหม่ย อพยพครอบครัวที่มีสามีและลูกมาอยู่ที่เมืองเหยหลงเจียง ช่วงนี้เองที่ชีวิตต้องเผชิญหน้ากับความแร้นแค้นแสนสาหัส อดอยากยากแค้น ซึ่งกลายเป็นวัตถุดิบสำคัญในการสร้างสรรค์ผลงานเขียนชิ้นเยี่ยมของเธอต่อมา

อ่านต่อ

สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ต้นแบบของผู้ใฝ่ศึกษาเรียนรู้

Image

เรามักคิดเสมอว่า การศึกษาเรียนรู้เป็นเรื่องของตัวเราเอง เป็นประโยชน์ส่วนตนไม่เกี่ยวกับใครและเรามักคิดเสมอว่า หากชีวิตสะดวกสบายแล้ว เราคงไม่จำเป็นต้องอุตสาหะร่ำเรียนอะไรเพิ่มเติมสักเท่าไร ชีวิตหลายคนเลยมักมาตกร่องว่า เมื่อลำบากแล้วจึงค่อยขวนขวายเรียนรู้

สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงเป็นต้นแบบสำหรับปวงชนชาวไทยในการเป็นผู้ศึกษาใฝ่หาความรู้อย่างไม่มีวันหยุด นอกจากนี้ ความวิริยะอุตสาหะในการศึกษาเรียนรู้ของพระองค์ท่าน ยังส่งผลดีต่อการเจริญสัมพันธไมตรีทางการทูตระหว่างประเทศ และยังกลายเป็นแรงบันดาลใจ นำทางให้อีกหลายต่อหลายคนเดินตามรอยพระองค์ท่าน เรื่องราวนี้ปรากฎชัดเจนเป็นรูปธรรม เมื่อสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารีทรงพระอักษร (เรียน) ภาษาจีน

อ่านต่อ

เรียนรู้ แบ่งปัน เปิดโลก กับเศรษฐีหนุ่มรักผจญภัยและใจดี

531419538_1280x720

ทุก ๆ ปี นิตยสาร Forbes จะจัดอันดับมหาเศรษฐีอายุน้อยที่สุดในโลก และในลิสต์ปี 2014 นั้นก็มีชื่อของ นิโคลัส วูดแมน เจ้าของกล้อง GoPro อยู่ด้วย

นิโคลัส หรือ นิค วูดแมน เป็นชายหนุ่มที่หลงใหลการเล่นกีฬาสุดขั้วทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นสกี เซิร์ฟ หรือ ปีนเขา มาตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น และสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับเขาในการเล่นกีฬาต่าง ๆ ก็คือกล้องถ่ายรูป จนกระทั่งเมื่อปี 2002 เขาและแฟนสาวได้ออกเดินทางท่องเที่ยวและเล่นกระดานโต้คลื่นในแถบอินโดนีเซียและออสเตรเลียนานกว่า 5 เดือน และพบว่ากล้องดิจิตัลที่พกไปด้วยนั้นไม่เอาไหนเสียเลย เพราะแม้จะกันน้ำได้ แต่ไม่สามารถติดกระดานโต้คลื่นหรือติดตัวเขาไปได้ทุก ๆ ที่

ศึกษาเรียนรู้ สร้างสรรค์ ตามฝัน

ปัญหาที่เขาเจอกลายเป็นที่มาของไอเดียทางธุรกิจ เขาอยากได้กล้องชนิดใหม่ที่สามารถถ่ายภาพขณะเล่นกีฬาได้โดยเฉพาะ เขาเริ่มหาทุนจากการกว้านซื้อสร้อยเปลือกหอยจากตลาดบาหลี เส้นละ 1.9 เหรียญจำนวน 600 เส้นและนำมาขายตามชายหาดต่าง ๆ ในแคลิฟอร์เนียในราคาเส้นละ 60 เหรียญ จากนั้นยืมเงินพ่อแม่มาสมทบอีกสองแสนเหรียญ เพื่อตั้งบริษัท GoPro ใช้เวลา 2 ปีในการพัฒนากล้องในฝัน

อ่านต่อ

‘การฟัง’ วิชาที่โรงเรียน (ส่วนใหญ่) ไม่เคยสอน (ตอนที่ 2)

headphones-424163_1280

การฟังเป็น 1 เครื่องมือในการพัฒนาสุขภาวะทางปัญญา ซึ่งนำไปสู่การสร้างความสุขภายในที่ลึกและยั่งยืนที่สุดของคนเรา เมื่อเราเรียนรู้การฟัง เราจะเริ่มฟังอย่างตั้งใจ ฟังแบบไม่ตัดสิน ฟังแบบมีสติรู้เนื้อรู้ตัวว่าเราอยู่ตรงนั้นกับเขา สิ่งที่เราฟังจะไม่ใช่เพียงเนื้อหา แต่เราจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกด้านในของผู้พูดที่อยู่ตรงหน้า ขณะที่เรากำลังฟัง ผู้พูดเองก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่เรามอบให้ มันจะเกิดสายใยบางๆ ที่โอบรัดคนสองคนให้เชื่อมโยง เข้าใจและใกล้กันมากยิ่งขึ้น

และสิ่งที่สำคัญยิ่งก็คือ เมื่อเราเรียนรู้การฟังอย่างเข้าใจ ถึงที่สุดเราจะได้ยินแม้กระทั่งเสียงของเราเอง ซึ่งเมื่อถึงจุดนั้นมันจะก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงด้านในของเราที่นำพาสิ่งดีๆ ตามมาอีกมากมาย

“เมื่อก่อนนี้ถ้าใครพูดติดๆ ขัดๆ คนจะไม่ฟัง แต่พอคุณเรียนรู้มากขึ้น คุณเริ่มเคารพคนมากยิ่งขึ้น บางทีเสียงที่สั่นเครือทำให้คุณหยุดคิดมากขึ้น” .น้อง – ธนัญธร เปรมใจชื่น กระบวนกรนักจิตบำบัดโครงการอาสาเพื่อนช่วยฟัง ธนาคารจิตอาสา เอ่ยถึงสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงไปเมื่อเราเรียนรู้เรื่องการฟัง

อ่านต่อ

‘การฟัง’ วิชาที่โรงเรียน (ส่วนใหญ่) ไม่เคยสอน (ตอนที่ 1)

silhouette-1082129_1280

โลกเราก้าวสู่ศตวรรษที่ 21 มาหลายปีแล้ว (ค.ศ.2001 – 2100) นับๆ ดูแล้วมีเรื่องที่มนุษย์ปัจจุบันเราพัฒนาและก้าวไปไกลกว่าสมัยบรรพบุรุษอยู่มาก โดยเฉพาะบรรดาเทคโนโลยีและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ

แต่ในทางกลับกัน บางเรื่องมนุษย์ยุคเทคโนโลยีอย่างเรา ก็กลับดูคล้ายจะถอยหลังเข้าคลองไปเสียอย่างนั้น โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจิตใจ สุขภาวะทางปัญญา หรือการดูแลความสัมพันธ์ระหว่างกัน

          จะโดยรู้ตัวหรือไม่ สิ่งหนึ่งที่ปัจจุบันพวกเราทำกันแทบไม่เป็นคือ การฟัง

อ่านต่อ

ชีวิตเปลี่ยนไปเพราะใฝ่เรียนรู้

harness_cr

เด็กชายวัยรุ่นที่ไม่ได้ไปโรงเรียน เรียนรู้การสร้างกังหันลมเพื่อผลิตไฟฟ้าจากของเหลือทิ้ง โดยศึกษาเองจากหนังสือ สิ่งที่เขาทำจุดประกายความฝันให้คนทั้งประเทศที่มีไฟฟ้าใช้เพียงแค่ 2% เรื่องของเขาได้รับการกล่าวถึงทั้งใน Wall Street Journal, Time Magazine และภาพยนตร์สารคดีชีวิตของเขาก็ได้รับรางวัล ทุกวันนี้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเพราะการศึกษาเรียนรู้

ไม่เคยหยุดเรียนรู้‬

เมื่ออายุ 14 ปี เด็กชาย William Kamkwamba ต้องออกจากโรงเรียนเพราะความแห้งแล้งที่เลวร้ายที่สุดในรอบ 50 ปีในประเทศมาลาวี ครอบครัวของเขาซึ่งทำการเกษตรไม่สามารถหาเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ไปโรงเรียน แต่เขายังคงเรียนรู้ ยังคิด และยังมีความฝัน เขาจึงเพียรไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดโรงเรียนบ่อย ๆ โดยมีความหวังว่าหากวันหนึ่งพ่อแม่เขาจะมีเงินพอที่จะส่งเขากลับไปเรียนอีก เขาจะได้เรียนตามเพื่อน ๆ ได้ทัน

อ่านต่อ

เส้นทางความสุข : การศึกษาเรียนรู้


child-427257_1280

ยังจำความรู้สึกเมื่อคุณหัดผูกเชือกรองเท้าสำเร็จครั้งแรกในชีวิตได้ไหม? ความรู้สึกเมื่อคุณลอยตัวในน้ำได้ครั้งแรก? หรือแม้แต่ความรู้สึกแรกที่เท้าทั้งสองพาคุณล่องละลิ่วไปบนรถจักรยานสองล้อโดยไม่ล้มได้หรือเปล่า?

ความรู้สึกในวันนั้น….มันเหมือนเราได้พิชิตยอดเขาสูงที่สุดในโลก คล้ายๆ โลกทั้งใบอยู่ในกำมือของเรา ภาคภูมิใจประหนึ่งนักกีฬาวิ่ง 100 เมตรที่พุ่งตัวเข้าเส้นชัยคว้าเหรียญทองโอลิมปิก ได้ยินแต่เสียงคนโห่ร้องปรบมือชื่นชม ความสุข ณ ขณะนั้นมันช่างล้นปรี่จนเราแทบกลั้นไม่อยู่

มันคือความสุขง่ายๆ ในช่วงวัยเด็กที่หลายคนโหยหา และแอบเสียใจลึกๆ ว่าเมื่อชีวิตล่วงเลยมาในวัยผู้ใหญ่ จะไม่มีโอกาสกลับไปมีความสุขแบบนั้นได้อีกแล้ว

แต่อย่าเพิ่งด่วนสรุปไป แน่นอนว่าในความเป็นจริงเราไม่อาจย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กได้ แต่ความสุขแบบนั้นอาจย้อนกลับมาให้เราสัมผัสได้อีกครั้ง เพียงแค่เราต้องลองเปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ความรู้สึกสุขล้นปรี่มันจะเกิดขึ้นอีกครั้งในชั่วขณะที่เราได้ลงมือลงแรง พากเพียรก้าวผ่านอุปสรรคในการทำอะไรบางอย่างที่เราไม่เคยทำจนสำเร็จ ความสุขแบบนี้คือ ‘ความสุขจากการศึกษาเรียนรู้’ ซึ่งเป็น 1 ในเส้นทางการพัฒนาสุขภาวะทางปัญญาอันเป็นความสุขที่แท้จริงของชีวิต

อ่านต่อ

อดีตพ่อค้ายาเสพติด เปลี่ยนชีวิตตนเอง มุ่งเรียนในสิ่งที่ตนรักจนจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของสหรัฐ

5745deec1600006400f94734

David Norman เด็กข้างถนนที่ใช้ชีวิตเข้า ๆ ออก ๆ คุก เพราะการค้ายา การใช้สารเสพติดและคดีฆาตกรรม แม้ไม่เคยไปโรงเรียน ระหว่างอยู่ในคุกเขาหันมาสนใจการอ่านและเปลี่ยนชีวิตไปโดยสิ้นเชิงเมื่อเขาเห็นคุณค่าของตนเอง

#คุกเปลี่ยนชีวิต : ผมไม่ได้ถูกจับ ผมได้รับการช่วยเหลือต่างหาก

David เป็นเด็กขี้อาย เริ่มดื่มเหล้าเมื่ออายุราว 10 ปี และใช้ยาเสพติดเมื่ออายุ 14 ต่อมาก็เริ่มค้ายาตามเพื่อน ท้ายสุดเขาถูกจำคุกเพราะการทะเลาะเบาะแว้งและเขาแทงชายคนหนึ่งเสียชีวิต ระหว่างที่จำคุกเขามักคุยกับเพื่อนนักโทษห้องติดกันในยามดึก David บอกว่า พวกเขาเหล่านั้นไปโรงเรียนแต่ผมไม่ได้ไป คนที่อยู่ห้องทางขวาชอบเช็คสเปียร์ และผมก็จะคุยกับเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ผมอ่าน รวมถึงเรื่องปรัชญา

อ่านต่อ

โรงเรียนแปลงผักอินทรีย์ (ตอนที่ 2)

“การพัฒนาสุขภาวะทางปัญญาต้องมาจากการศึกษาเรียนรู้ แต่เราอย่ามองว่าการศึกษามีแต่ที่โรงเรียนเท่านั้น จริงๆ แล้วเราสามารถที่จะเรียนรู้ได้จากการทำงานและการใช้ชีวิต”
บาทหลวง ผศ.ดร.วุฒิชัย อ่องนาวา

11238972_1592115617725358_7217243597941952045_n

ทุกเช้าวันอังคาร ที่วัดนักบุญอักแนส จ.ราชบุรี เจ๊มะ เจ๊แจ๋ว พี่วีระ จะไปรวมกันที่ห้องทำงานของคุณพ่อวุฒิชัย อ่องนาวา เจ้าอาวาสวัดนักบุญอักแนส ทั้ง 3 คนจะใช้เวลาร่วม 2 ชั่วโมงในการประชุม ปรึกษาหารือเรื่องการทำแปลงผักเกษตรอินทรีย์ร่วมกับคุณพ่อวุฒิชัย ก่อนที่ต่างคนจะแยกย้ายกันกลับไปทำงานตามที่ได้รับมอบหมายตลอดสัปดาห์ แล้วจึงกลับมาพูดคุยปรึกษากันอีกครั้งในสัปดาห์ต่อไป

“ใช้เวลานานเหมือนกันกว่าที่แต่ละคนจะเปิดใจคุย” คุณพ่อวุฒิชัยเล่าถึงกระบวนการพัฒนาลูกทีม “พยายามบอกเขาว่าสิ่งที่เรากำลังทำนั้นมีคุณค่าต่อสังคม ใช้วิธีให้แต่ละคนสังเกตว่าตอนนี้มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แบ่งปันวิธีแก้ไขด้วยกัน รับฟังกันและกัน ความสุขเกิดขึ้นตั้งแต่ตรงนั้น ด้วยบรรยากาศการพูดคุยที่เคารพความเป็นคน เคารพสิทธิเสรีภาพในกันและกัน ซึ่งระบบวัตถุนิยมจะไม่เป็นแบบนี้ วัตถุนิยมจะลดคุณค่าความเป็นคน ให้เหลือเพียงแค่มีรถกี่คัน มีบัญชีเท่าไร

อ่านต่อ

โรงเรียนแปลงผักอินทรีย์ (ตอนที่ 1)

AN4

พวกเรามาทำงานก็เหมือนมาโรงเรียน ปลูกผักอินทรีย์ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก

ในบ่ายวันที่แดดร้อนเปรี้ยงจนแทบจะละลาย ทีมงานความสุขประเทศไทยนั่งพักหลบแดดสนทนาสบายๆ ใต้อาคารเล็กหลังหนึ่งในบริเวณวัดนักบุญอักเนส จ.ราชบุรี กับ 3 นักเรียนโรงเรียนชีวิต เจ๊มะ เจ๊แจ๋ว และพี่วีระ ทีมงานโครงงานพัฒนาต้นแบบแหล่งผลิตพืชผักปลอดสารเคมี ชุมชนคาทอลิก นักบุญอักแนส สนับสนุนโดย สสส. ซึ่งประโยคข้างต้นคือประโยคที่เจ๊แจ๋ว – เพยาว์ ยนปลัดยศ ผู้ที่เป็นเหมือนผู้จัดการฝ่ายขายของทีมเอ่ยขึ้นมา

ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีก่อน ทั้งเจ๊มะ เจ๊แจ๋ว พี่วีระ ก็เป็นชาวบ้านธรรมดาๆ ในชุมชน ชีวิตรับจ้างทั่วไป มีปลูกผักผลไม้บ้าง แต่ก็ใช้สารเคมีเหมือนกับที่พ่อแม่และเพื่อนบ้านใช้กันมาตลอด จนกระทั่งวันที่บาทหลวง ผศ.ดร.วุฒิชัย อ่องนาวา ได้เข้ามารับตำแหน่งเจ้าอาวาสดูแลวัดนักบุญอักแนสแห่งนี้

ด้วยภารกิจหน้าที่การทำงาน ที่คุณพ่อวุฒิชัยต้องออกเยี่ยมเยียนดูแลชาวบ้านคาทอลิกกว่า30 ครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่ อ.บ้านคา และ อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี ซึ่งในทางปฏิบัติรวมถึงชาวบ้านทั่วไปที่นับถือศาสนาอื่นที่อยู่ในบริเวณนั้นด้วย ทำให้คุณพ่อได้รู้ถึงปัญหาการใช้สารเคมีในการทำเกษตร ตลอดจนผลกระทบที่เกิดขึ้นกับชาวบ้านทั้งร่างกายและจิตใจ

อ่านต่อ